Δεν έχω κάτι παραπάνω να πω το τραγούδι τα λέει όλα.
300 καρέκλες καλά γυαλισμένες 300 καρέκλες χρυσοπληρωμένες μικρόφωνο, ηχεία, ακουστικά τα πάντα για να ακούνε τις πατρίδας τα παιδιά. 300 καρέκλες με αίμα όλες βαμμένες 300 καρέκλες σε τάφους στεριωμένες ηλίθιες συζητήσεις πολιτικές και σχέδια νόμων σε χονδρικές τιμές 300 καρέκλες οι καρέκλες τις βρωμιάς 300 καρέκλες στηρίζουν την πατρίδα κάμερες, μικρόφωνα, μαγνητοσκοπήσεις 300 που δεν αξίζουν ούτε να τους φτύσεις.
Δηλαδή τώρα γιατί πρέπει να αισθάνομαι εγώ μειονεκτικά? Επειδή εκείνη την περίοδο της ζωής μου είχα αλλά πράγματα για να ασχολούμαι και ξεχάστηκα? Γιατί πρέπει να βασανίζομαι για αυτό? Όχι Kurt μη μου κάνεις ζήλια, ούτε εσύ Jimακο σε βλέπω. Όχι τίποτα άλλο έχετε και καινούργια παρέα πλέον ήρθε και η Amy από εκεί και κρατάει αψέντι έμαθα. Καλά από τη Janis και τον Jimi το περίμενα καλά κωλόπαιδα ήταν, αλλά 2 χρόνια πριν ρε Ron δε μπορούσες να μου το θυμίσεις? "Ε μαλάκα άντε το club είναι ανοιχτό και σε περιμένει, μη ξεχάσεις τη ρακή" δε μπορούσες να πεις? απογοητεύομαι γιατί σας είχα για φίλους όχι τίποτα άλλο. Αλλά θα σας εκδικηθώ όλους σας θα δείτε τη θα πάθετε. Σε μια δεκαετία θα φροντίσω να σας έρθει και ο Justin(0) έτσι για να μάθετε να με ξεχνάτε εμένα. Τότε όμως θα είναι πολύ αργά. Ετοιμάζω εγώ είδη το 127 club και θα πάρω Bono τον Michael(Stipe) το James(Hetfield) τον Ozzy το Mick(αντέχει ακόμα Jagger) το Robbie το Roger(Waters) το Sting ακόμα και το φίλο σου το Dave έτσι Kurt. Και θα τραγουδάμε Τρυπες (γιατί τον Αγγελακα δεν αφήνουμε κανένα να τον πειράξει) Έτσι λοιπόν θα τα πούμε και από κοντά σε 97 χρόνια. Καληνύχτα...
Υ.Γ. Έλα μην τρομάζετε δε θα σας στείλω το Bieber σας αγαπάω πολύ για να σας βάλω σε τέτοια ταλαιπωρία. Απλά η στεναχώρια που μας αφήσατε νωρίς με κάνει να λέω υπερβολές. Σας έχω και αφιέρωση για όνειρα γλυκά πιο κάτω.
ότι θα κολύμπαγα τόσες μέρες και να μου το έλεγαν δε θα το πίστευα. Πω έχω κάνει "περσοναλ μπεστ" όπως λένε και οι αγγλοσάξονες φίλοι μας. Μα καλά ποιος είμαι ο Θορπ? Έχω αρχίσει και με θαυμάζω πρέπει να μου βάλω κανένα ματάκι μη με ματιάσω. 730 μερες ειναι πολλες. Αντε και στις επομενες 730 λοιπον και οπως λεει και ο Τζιμακος
"Άλα, άλα, μη φοβάσαι Ζιγκουάλα άλα, άλα, του έρωτά μας η φουσκάλα θα τ' αντέξει και το τρίο στο μικρό μας ενυδρείο"
Μη μου βάζετε δύσκολα. Δε γίνετε να αλλάζω πολλα πράγματα ταυτόχρονα. Είμαι και σε ευαίσθητη ηλικία. Τι έγινε που θέλουν άλλαγμα τα λάδια της μηχανής? Έχουμε κάνει τόσα πολλά μαζί και δε θέλω να τα αποχωριστώ, έλα μερικά χιλιόμετρα ακόμα. Τι έχει δηλαδή αυτή η μπλούζα? Αχνοφαίνεται πάνω της το αρχικό χρώμα, να δες κάτω στη μασχάλη. Μια χαρά είναι η μπαταρίες στο ρολόι, δυο φορές τη μέρα σωστά λέει την ώρα ακόμα.
Μια αλλαγή θα κάνω εντάξει? Για να μη λέτε. Θα παρατήσω κάτι που με κούρασε ψυχολογικά τώρα σχεδόν χρόνια και θα πάω διακοπές με τα ίδια λάδια, την ίδια μπλούζα και τις ίδιες μπαταρίες ΟΚ.
Οχι άλλες αλλαγές φέτος και εκλογές απο του χρόνου λεφτά υπάρχουν ακόμα πολλά για να φάνε.
Εμάς βρέθηκε ένας καλός άνθρωπος που γα...σε και έδερνε ήρθε να μας στρώσει και τον βρίζαμε ολη την ώρα. Αυτό το παιδάκι δεν εκτονωνόταν μόνο πάνω μας είχε και άλλες διεξόδους στο πάθος του. Αλλά έτσι ειναι αυτά αφου δε φροντίσαμε να τον προστατεύσουμε για να μην το χάσουμε από πελάτη, χαιροματε κιόλας. Τώρα που ο Ντομινίκ έφυγε να δω ποιον αγάμητο θα μας φέρουν.
Ο νέος να μου το θυμηθείτε κανένας σφιγκοκωλάριος θα είναι ή καμια άπαρτη που επειδή θα θέλει να μην τον/την συγκρίνουν με το θεό Ντομινίκ θα τον αμποχνη μόνο σε εμάς. Όλο το πάθος του θα εξαντλείται πάνω μας. Δε θα κρατιέται καθόλου μιας και θα θέλει να αποδείξει οτι είναι ο καλύτερος.
Ετοιμαστείτε λοιπον φίλοι και φίλες μου το λαδάκι να έχουμε πρόχειρο
Υ.Γ. και μην ξεχνάτε με σάλιο και υπομονή τι μπορούμε να καταφέρουμε.
Ναι κάθε μια από αυτές την απόλαυσα. (Γιατί να το κρύψουμε άλλωστε). Άλλη λιγότερο άλλη περισσότερο. Όμως για καμία από αυτές δεν έχω μετανιώσει. Τουλάχιστον όχι σε βαθμό να με που να με κάνει να αποζητώ συγχώρεση. Στο κάτω κάτω δεν είναι και τόσες πολλές. Λες και πρόλαβα να κάνω τα περίσσια πράγματα.
Είναι πολλά που δεν έχουν γίνει, παρά πολλά. Θα μου φτάσουν οι υπόλοιπες που θα έχω από εδώ και πέρα; Πόσες θα είναι άραγε; Ίσως άλλες 15001, ίσως περισσότερες (λες να τα καταφέρω χωρίς να κόψω τις μπύρες;). Ίσως λιγότερες (ε είπαμε δε πίνω και τόσες πολλές). Αλλά ποιος βιάζεται να μάθει πόσες θα είναι. Μια μια θα την βλέπουμε. Όχι από τώρα να αγχώνομαι κιόλας, το έχουμε ξαναπεί πέφτουν τα μαλλιά μου και δεν πρέπει να ζορίζουμε καταστάσεις.
Άντε λοιπόν να πιούμε να γιορτάσουμε τις επόμενες και για να ξεχάσουμε πόσες ήταν αυτές που πέρασαν. Καληνύχτα μας
Υ.Γ. Ντέιν του χρόνου στα αντα τι λες να πάρουμε κανένα μανουάλι; Από ότι είδα έχουμε πολλές επιλογές σε σχέδια και σχήματα. Σκέψου το.
Πολύ flash back έχει πέσει από την ημέρα της επιστροφής μου, αλλά τη να κάνω;; Οι συνθήκες με αναγκάζουν. Έτσι λοιπόν γυρνάμε στο καλοκαίρι του 2000 που στεναχωρημένοι πήγα και άκουσα τους αδερφούς Κατσιμίχα στην ‘τελευταία’ τους συναυλία. Κουραστήκαν λέει. Ο Χάρης ήθελε να αποσυρθεί από την ενεργώ δράση. Όλα ωραία όλα καλά μέχρι εδώ. Σεβαστή η απόφαση τους δε μπορείς να τους βάζεις με το ζόρι να παίζουν αν δε θέλουν (ξέρεις πόσοι προσπαθούν να κάνουν της Τρύπες να παίξουν έστω άλλη μια φορά). Αλλά μια δεκαετία μετά τσουπ γέμισαν οι δρόμοι αφίσες με της αφεντομουτσουναρες τους. Φαίνεται όμως πως αυτά που έβγαλαν από την ‘τελευταία συναυλία τους έφτασαν μόνο για 10 χρόνια. Σας αγαπώ σας εκτιμώ αλλά δε θα πάρω αυτή τη φορά. Ειδικά τώρα που είδα πως θέλετε και 20 ευρώ (18 προπώληση). Ούτε φοιτητικό ούτε τίποτα;;;; Εν μέσω οικονομικής κρίσης κάντε και εσείς ένα σκόντο. Ας μη σας βγάλουν 10 χρόνια ας είναι 5 αυτή τη φορά. Παρόλα αυτά μακάρι να έχει μεγάλη επιτυχία η συναυλία σας. Για να έχω και εγώ το χρόνο να αλλάξω γνώμη μέχρι το 2020 όταν θα ξανακάνετε μια ‘τελευταία’ συναυλία ακόμα.
Υ.Γ. πάντως αν τύχη και περάσω απ’ έξω ένα χειροκρότημα θα σας το δώσω.
