Το ενυδρείο

Πλουτς πλιτς πλιτς πλατς πλατς πλατς

ότι θα κολύμπαγα τόσες μέρες και να μου το έλεγαν δε θα το πίστευα. Πω έχω κάνει "περσοναλ μπεστ" όπως λένε και οι αγγλοσάξονες φίλοι μας. Μα καλά ποιος είμαι ο Θορπ? Έχω αρχίσει και με θαυμάζω πρέπει να μου βάλω κανένα ματάκι μη με ματιάσω. 730 μερες ειναι πολλες. Αντε και στις επομενες 730 λοιπον και οπως λεει και ο Τζιμακος

"Άλα, άλα, μη φοβάσαι Ζιγκουάλα
άλα, άλα, του έρωτά μας η φουσκάλα
θα τ' αντέξει και το τρίο
στο μικρό μας ενυδρείο"

Πλουτς πλιτς πλιτς πλατς πλατς πλατς

Δεν ήταν απαισιόδοξο post

Μη μου βάζετε δύσκολα. Δε γίνετε να αλλάζω πολλα πράγματα ταυτόχρονα. Είμαι και σε ευαίσθητη ηλικία. Τι έγινε που θέλουν άλλαγμα τα λάδια της μηχανής? Έχουμε κάνει τόσα πολλά μαζί και δε θέλω να τα αποχωριστώ, έλα μερικά χιλιόμετρα ακόμα. Τι έχει δηλαδή αυτή η μπλούζα? Αχνοφαίνεται πάνω της το αρχικό χρώμα, να δες κάτω στη μασχάλη. Μια χαρά είναι η μπαταρίες στο ρολόι, δυο φορές τη μέρα σωστά λέει την ώρα ακόμα.

Μια αλλαγή θα κάνω εντάξει? Για να μη λέτε. Θα παρατήσω κάτι που με κούρασε ψυχολογικά τώρα σχεδόν χρόνια και θα πάω διακοπές με τα ίδια λάδια, την ίδια μπλούζα και τις ίδιες μπαταρίες ΟΚ.

Οχι άλλες αλλαγές φέτος και εκλογές απο του χρόνου λεφτά υπάρχουν ακόμα πολλά για να φάνε.

Καληνύχτα σας

Η παγκοσμια αιτια του κακου

Εμάς βρέθηκε ένας καλός άνθρωπος που γα...σε και έδερνε ήρθε να μας στρώσει και τον βρίζαμε ολη την ώρα. Αυτό το παιδάκι δεν εκτονωνόταν μόνο πάνω μας είχε και άλλες διεξόδους στο πάθος του. Αλλά έτσι ειναι αυτά αφου δε φροντίσαμε να τον προστατεύσουμε για να μην το χάσουμε από πελάτη, χαιροματε κιόλας. Τώρα που ο Ντομινίκ έφυγε να δω ποιον αγάμητο θα μας φέρουν.

Ο νέος να μου το θυμηθείτε κανένας σφιγκοκωλάριος θα είναι ή καμια άπαρτη που επειδή θα θέλει να μην τον/την συγκρίνουν με το θεό Ντομινίκ θα τον αμποχνη μόνο σε εμάς. Όλο το πάθος του θα εξαντλείται πάνω μας. Δε θα κρατιέται καθόλου μιας και θα θέλει να αποδείξει οτι είναι ο καλύτερος.

Ετοιμαστείτε λοιπον φίλοι και φίλες μου το λαδάκι να έχουμε πρόχειρο

Υ.Γ. και μην ξεχνάτε με σάλιο και υπομονή τι μπορούμε να καταφέρουμε.

10556

Ναι κάθε μια από αυτές την απόλαυσα. (Γιατί να το κρύψουμε άλλωστε). Άλλη λιγότερο άλλη περισσότερο. Όμως για καμία από αυτές δεν έχω μετανιώσει. Τουλάχιστον όχι σε βαθμό να με που να με κάνει να αποζητώ συγχώρεση. Στο κάτω κάτω δεν είναι και τόσες πολλές. Λες και πρόλαβα να κάνω τα περίσσια πράγματα.

Είναι πολλά που δεν έχουν γίνει, παρά πολλά. Θα μου φτάσουν οι υπόλοιπες που θα έχω από εδώ και πέρα; Πόσες θα είναι άραγε; Ίσως άλλες 15001, ίσως περισσότερες (λες να τα καταφέρω χωρίς να κόψω τις μπύρες;). Ίσως λιγότερες (ε είπαμε δε πίνω και τόσες πολλές). Αλλά ποιος βιάζεται να μάθει πόσες θα είναι. Μια μια θα την βλέπουμε. Όχι από τώρα να αγχώνομαι κιόλας, το έχουμε ξαναπεί πέφτουν τα μαλλιά μου και δεν πρέπει να ζορίζουμε καταστάσεις.

Άντε λοιπόν να πιούμε να γιορτάσουμε τις επόμενες και για να ξεχάσουμε πόσες ήταν αυτές που πέρασαν. Καληνύχτα μας

Υ.Γ. Ντέιν του χρόνου στα αντα τι λες να πάρουμε κανένα μανουάλι; Από ότι είδα έχουμε πολλές επιλογές σε σχέδια και σχήματα. Σκέψου το.

(έτσι σου δίνω μερικές ιδέες)

(άσχετο αλλά τα σπάει)

Για ένα κομμάτι ψωμί

Πολύ flash back έχει πέσει από την ημέρα της επιστροφής μου, αλλά τη να κάνω;; Οι συνθήκες με αναγκάζουν.
Έτσι λοιπόν γυρνάμε στο καλοκαίρι του 2000 που στεναχωρημένοι πήγα και άκουσα τους αδερφούς Κατσιμίχα στην ‘τελευταία’ τους συναυλία. Κουραστήκαν λέει. Ο Χάρης ήθελε να αποσυρθεί από την ενεργώ δράση. Όλα ωραία όλα καλά μέχρι εδώ. Σεβαστή η απόφαση τους δε μπορείς να τους βάζεις με το ζόρι να παίζουν αν δε θέλουν (ξέρεις πόσοι προσπαθούν να κάνουν της Τρύπες να παίξουν έστω άλλη μια φορά).
Αλλά μια δεκαετία μετά τσουπ γέμισαν οι δρόμοι αφίσες με της αφεντομουτσουναρες τους. Φαίνεται όμως πως αυτά που έβγαλαν από την ‘τελευταία συναυλία τους έφτασαν μόνο για 10 χρόνια. Σας αγαπώ σας εκτιμώ αλλά δε θα πάρω αυτή τη φορά. Ειδικά τώρα που είδα πως θέλετε και 20 ευρώ (18 προπώληση). Ούτε φοιτητικό ούτε τίποτα;;;; Εν μέσω οικονομικής κρίσης κάντε και εσείς ένα σκόντο. Ας μη σας βγάλουν 10 χρόνια ας είναι 5 αυτή τη φορά.
Παρόλα αυτά μακάρι να έχει μεγάλη επιτυχία η συναυλία σας. Για να έχω και εγώ το χρόνο να αλλάξω γνώμη μέχρι το 2020 όταν θα ξανακάνετε μια ‘τελευταία’ συναυλία ακόμα.

Υ.Γ. πάντως αν τύχη και περάσω απ’ έξω ένα χειροκρότημα θα σας το δώσω.

Οι εγκλωβισμένοι της νέας εποχής.

Εκεί γύρω στο 2000 ( τώρα δε μπορώ να θυμηθώ και δε πιστεύω πως έχει σημασία κιόλας η ακριβής ημερομηνία) είχαμε το σκάσιμο της φούσκας του χρηματιστηρίου. Τότε πολύς κόσμος παρατεινόμενος από διάφορους επιτήδειους (πολιτικούς, χρηματιστές και άλλους πολλούς που ήταν μέσα στα κόλπα) επένδυσε τα χρήματα του σε μετοχές. Φούσκωνε φούσκωνε όμως έφτασε οι ώρα να φάνε κάποιοι και την έσκασαν. Έτσι όλος αυτός ο κόσμος για να μη χάσει τα λεφτά του έπρεπε να κρατήσει αυτά τα πρώην μαγικά χαρτάκια ελπίζοντας σε καλύτερες μέρες. Αυτές βέβαια δεν ήρθαν ποτέ και έτσι είχαμε τους πρώτους εγκλωβισμένους μας.

Μια δεκαετία ,πάνω κάτω, μετά την τόσο επιτυχημένη φούσκα του 2000 οι νέα φούσκα, που ετοίμαζαν ,σε συνεχεία της προηγούμενης, εν μέρη οι δημιουργοί της προηγούμενης υποβοηθούμενοι από μια νέα γενιά πεφωτισμένων ανδρών, έσκασε. Παρά τις ‘φιλότιμες’ προσπάθειες τους απέτυχαν όμως να μας προστατέψουν από αυτή τη κρίση. Έτσι φτάνουμε στους νέους εγκλωβισμένους.

Οι παλιοί δεν έχουν καμία σχέση με τους νέους όμως (εκτός βέβαια ορισμένων περιπτώσεων που υπάρχει συγγενική). Τότε αποτελούνταν από άτομα μεγαλύτερα των 35. Τυχοδιώκτες, μεγαλομανείς και ευκολόπιστους. Που ότι λεφτά είχαν βγάλει τα προηγούμενα χρόνια πείστηκαν ότι μπορούν να τα κάνουν πολύ περισσότερα, ώστε να γίνουν και αυτοί νέο-πλουτοι (κάτι που όπως καλά ξέρουμε δεν έγινε). Αυτούς δε τους λείπαμε καθόλου τα θελε ο κωλος τους.

Τώρα όμως αποτελείται από νέους ανθρώπους ως 30-35. Οι περισσότεροι μόλις έχουν τελειώσει από κάποια σχολή και έχουν κάνει τα πρώτα τους επαγγελματικά βήματα. Ενώ ξεκινώντας είχαν τόσα όνειρα να καταφέρουν κάτι στη ζωή τους. Τελικά έχουν καταλήξει να δουλεύουν σε μια δουλεία που δεν τους καλύπτει (σε πολλές περιπτώσεις τους έχει και απλήρωτους) μονό και μονό με το φόβο τις ανεργίας.

Αυτοί αγαπητοί μου αναγνώστες δεν έχουν φταίξει σε τίποτα. Όμως όπως θα έλεγαν και σήμερα οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ‘μαλακιες γονέων πρήζουν τα τέκνα’ Αυτή τη κατάσταση την κληρονόμησαν. Το πρόβλημα είναι πως εν αντιθέσει με της κλασικές κληρονομιές αυτή δε μπορούν να την αρνηθούν. Οπότε απλά τα λούζονται και αυτό γιατί κανένας δεν τους έχει μάθει να αντιδρούν. Το ακόμα χειρότερο είναι πως δεν απαιτεί μόνο αντίδραση αλλά και κάτι άλλο που δεν μας το έχουν μάθει. Όχι για κανένα άλλο λόγο απλά επειδή δεν το μάθαμε ποτέ σαν έθνος, να συνεργαζόμαστε. Για να μαζευτεί η γενιά των 700 ευρώ (όπως την έχουν ονομάσει) πιο πολλοί είναι από τους από πάνω τους…

Ειμαι πλάτη!!!!!!!!! (η αλλιως i'm back)